آژانس خبری ایذه (ایزنا) ؛ روستای سید خدر در میان چین‌خوردگی‌های سخت و دژهای سنگی کوهستان میان ایذه و دزپارت، نقطه‌ای است که زمان در آن گویی از حرکت باز ایستاده است. اینجا نه یک سکونتگاه معمولی، که محبس جغرافیایی مردمی است که دامداری، یگانه رشته‌ی پیوندشان با حیات و تنها سرمایه‌شان در این پهنه است. آنان نه به واسطه‌ی دل‌بستگی به سختی، که به دلیل ناتوانی در کوچ از این منطقه و نبود بضاعت اقتصادی، در حصار این کوه‌های سخت‌گذر گرفتار مانده‌اند.
در این جغرافیای به دور از چشم، بن‌بست تنها یک واژه نیست، بلکه کابوسی است که با هر بیماریِ ناگهانی یا حادثه‌ای غیرمنتظره، رنگ حادثه‌ای جبران‌ناپذیر به خود می‌گیرد.
در این میان، جاده نه یک راه دسترسی، که چالشی برای بقاست. حکایت امدادرسانی در روستای سید خدر، روایتی از ایثار است؛ امدادگرانی که جان بر کف می‌گیرند تا با خودروهای امدادی خود، از دل سنگلاخ‌های وحشی بگذرند. اما این مسیر، رحم نمی‌شناسد.
بارها شده است که خودروهای امدادی در این مسیر صعب‌العبور دچار نقص فنی و حادثه شده‌اند و نیروهای امدادی خود در چنگال این بن‌بست گرفتار گشته‌اند. این نه یک ماموریت اداری، که تقلا برای عبور از سدی است که طبیعت و فراموشی در کنار هم ساخته‌اند.
رسیدن به بالین بیمار در چنین شرایطی، گاها ساعت‌ها به طول می‌انجامد و متاسفانه، همین تاخیرهای اجباری، شاید به قیمت از دست رفتن جان انسان‌ها تمام شود و حکایت در زمستان و فصل برف و باران پیچیده‌تر نیز می‌شود.
وضعیت موجود، زخمی عمیق بر پیکر عدالت اجتماعی است. مردم روستای سید خدر، شهروندانی هستند که حق برخورداری از حداقل‌های زیرساختی، پیش‌شرط حیات‌شان است. بن‌بست فعلی نه فقط یک معضل روستایی، بلکه یک نقیصه‌ی مدیریتی است که با عزم راسخ مدیران استانی و شهرستانی، قابل گشایش است.
مطالبه‌گری ما در اینجا، نه یک خواسته لوکس، که فریادی برای صیانت از جان انسان‌هاست. مدیران مسئول باید پیش از آنکه حادثه‌ای دیگر، سندی بر اهمال تاریخی در این منطقه شود، با حضور در میدان و درک عمق مشکلات وخیم، برای ایجاد راه دسترسی ایمن و شکستن این انزوای مرگبار منطقه و جاده آن، چاره‌ای اساسی بیندیشند.
وظیفه مسئولانه، خدمت به دورترین نقاط است و روستای سید خدر اکنون منتظر شکسته شدن این قفل سنگی دیده نشده است.
روستای سید خدر؛ اینجا جاده نه یک مسیر مواصلاتی، که مرز میان زندگی و مرگ برای اهالی است.
روستای سید خدر؛ اینجا جاده نه یک مسیر مواصلاتی، که مرز میان زندگی و مرگ برای اهالی است.
مطالب مرتبط و قدیمی: امید به آینده درخشان علمی در مدرسه بی‌سقف چال آبزا/با عکس سلفی نمی‌توان سقف مدرسه ساخت!
پایان پیام/
